Van Fries zand naar Delftse klei

Het is inmiddels een feit: www.tuinspul.nl heeft een nieuwe eigenaar. Ik bemoeide me er door mijn grafische werk voor BOE!media al bijna twee jaar nog maar zijdelings mee, maar nu is de kogel door de kerk. Frytsjam in Twijzel gaat de activiteiten van Tuinspul voortzetten.

En ik? Sinds 2013 heb ik Friesland verlaten en woon ik weer in de Randstad, Delft om precies te zijn. Ik heb een stukje waar ik kan moestuinieren, maar dat mag geen naam hebben. Het is wel even wennen op de klei hier, ik realiseer me nu pas dat de grond in Twijzel goddelijk was. (Ik vergeet even de miljoenen rode mieren die er in de grond zaten en ook de strijd met de naaktslakken). Dus het is weer het wiel opnieuw uitvinden, op hele kleine schaal.

Het stukje grond dat ik nu ter beschikking heb is verre van ideaal; gelegen onder een grote boom, die veel vocht en veel zonlicht wegneemt. Maar het is een begin. Ik sta op de wachtlijst voor een ‘echt’ stukje grond bij De Vrije Tuinder en hoop daar komend of volgend jaar op wat grotere schaal weer groente te kunnen gaan verbouwen. Veel veranderingen dus, maar wel leuk: weer volop nieuwe uitdagingen!

Eén akker down, nog heel wat te gaan

Na een paar weken vanachter mijn raam naar een nat en grijs buiten te hebben gestaard, heb ik de smaak sinds deze week weer een klein beetje te pakken. Het waterpeil is inmiddels zover gezakt dat we zonder snorkel op in de tuin kunnen dus de najaarsknoflook zit eindelijk in de grond (ai, nu pas! Oh nee, mooi experiment of de bollen kleiner zijn als je ze in januari ipv oktober in de grond stopt). Ook het wilgenbos begint langzaamaan weer de vorm van wilgentunnel (zoals ie oorspronkelijk bedoeld was) aan te nemen.  Ondertussen wordt er weer enorm gemopperd op de milde winter tot nu toe en dat die sneeuw nou maar eens moet komen, maar ik ben er wel content mee. Het spit immers een stuk minder fijn als je eerst door 10 cm sneeuw en 10 cm bevroren grond heen moet werken. Bovendien vinden de meeste planten het ook maar zozo als je ze gaat snoeien terwijl het vriest. Sommigen dreigen zelfs met doodgaan en dat willen we niet hebben wel?

Nou zijn er van die winteradepten die roepen: ja maar die vorst enzo da’s nodig hè, want dan vriest het ongedierte kapot. En mijn antwoord daarop is: me zole. Nog nooit had ik zoveel slakken in mijn tuin als vorig jaar (en ik tel ze hè, dus ik kan het weten). De horrorwinter van 2011/2012 (ja herinnert u zich ook nog die min 20 op 3 februari?) heeft er namelijk niet voor gezorgd dat de slakkeneitjes kapotvroren (en als dat niet wat dan wel?) Waardoor vervolgens legioenen naaktslakken gracieus mijn pompoen- en courgetteplanten opknabbelden like there would be no tomorrow.

Maargoed. De eerste akker is dus geschoond. De frambozenstruiken gesnoeid en de wortels afgestoken en er kunnen plannen gemaakt worden voor de eerste zaaisels. Maar alleen in mijn hoofd, want eind van de week schijnt ie helaas toch te komen, die ‘echte’ winter…

(Oh ja, bij het schonen der akkers had de moestuin nog een verrassing: ruim 2 kg winterpenen. Wat eten we vandaag…)

Nieuwe rondes, nieuwe kansen

En toen was het zomaar weer januari! Dus nieuwe rondes, nieuwe kansen. Ik ben niet ontevreden als ik terugkijk op 2012. Het was een nat natter natst jaar, er zijn veel dingen mislukt maar ook gelukt. Ondanks veel afwezig zijn en een slechte lichamelijke conditie zijn mijn oogstresultaten acceptabel: meer dan 450 euro aan winkelwaarde . En dan ben ik nog best wat vergeten te noteren ook.

De zaaikriebels beginnen, nu de dagen weer langer worden, ook weer enigszins toe te nemen. Resultaten uit het verleden hebben me echter geleerd dat ik beter nog een maandje of 2 kan wachten met de eerste zaaisels. Maar dat is best moeilijk.

De vriezer herinnert mij aan de zomer: nog steeds eet ik aardbeitjes, frambozen en pruimen verwerkt in jam, smoothies en taart. De geur die daar vanaf komt helpt je bijna van de zwaarste winterdip af.

Ook de appels hebben dit jaar toch nog een goede bestemming gekregen: de schamele oogst is uiteindelijk verwerkt tot 6 flesjes premium quality sap. De cider laat nog even een jaartje op zich wachten dus.

Vandaag had ik de moed opgevat om maar eens in de tuin te gaan werken er is immers genoeg te doen. Vooral snoeiwerk kan mooi met dit rustige winterweer. Het grootste deel van ons erf is echter zo ontzettend nat dat je na 3 stappen al tot aan je knieën in de modder zakt. Geen werken dus en je trapt ook nog eens de grond stuk.
Ze voorspellen de komende dagen wat droger en ook mild weer. Ik ga het weekend maar voor de herkansing dus.